Wie ben ik

Mijn naam is Csilla Kobzos, maar de meesten kennen mij als Chili.

Met Chi-Libelle creëer ik een plek van vertraging, verbinding en thuiskomen in jezelf.

Vanuit mijn eigen levenspad en de wijsheid van shiatsu begeleid ik mensen om opnieuw te luisteren naar wat hun lichaam wil vertellen.

Mijn achtergrond

Tijdens mijn shiatsu-opleiding leerde ik hoe belangrijk de klank van een naam is binnen de traditionele Chinese geneeskunde.
Mijn naam, net als ik, heeft Hongaarse roots, en de samenvoeging van de letters “Cs” wordt uitgesproken als “tsch” — zoals in Deutschland of het land Chile.
Een klank die al mijn hele leven met mij meereist.

Mijn tante, die als een tweede moeder voor mij is, noemt mij nog steeds Chili.
Een naam die voelt als thuiskomen.

Als kind groeide ik op vlak bij de rivier de Tisza, op amper dertig meter van ons huis.
Daar zat ik vaak aan het water, kijkend naar de libellen — hoe ze zich verscholen hielden in het hoge gras, wachtend, en dan plots moeiteloos bewogen wanneer het moment zich aandiende.
Die fascinatie is nooit verdwenen.

De libelle is een bijzonder wezen.
Oud, krachtig, verfijnd.
In staat om vooruit én achteruit te bewegen, met een scherp waarnemingsvermogen.

In veel opzichten herken ik mezelf in haar.

Jarenlang leefde ik, net als de libelle onder water, in een vorm van cocon.
Mijn jeugd en latere leven brachten uitdagingen met zich mee die mij tijd vroegen — om te begrijpen, om te voelen, om te groeien.

Ik heb die tijd genomen.
Om mezelf te leren kennen.
Om te ontwikkelen.
Om te leren vliegen.

Vandaag voelt het alsof die vleugels er zijn.

Op mijn 50ste ben ik gestart met Chi-Libelle — een plek waarin alles wat ik heb doorleefd en geleerd samenkomt.
Niet vanuit perfectie, maar vanuit echtheid.

Als ervaringsdeskundige in traumaverwerking draag ik een rugzak — met kleine t’s en grote T’s.
Vandaag draag ik die met trots en dankbaarheid voor de schatten die erin zitten.

Soms laten ervaringen zich nog voelen.
En net daarin ligt voor mij een van de meest waardevolle lessen:
emoties niet wegduwen, maar er tijd voor maken.
Zodat ze mogen bewegen, en stap voor stap hun weg vinden uit het systeem.

Mens zijn is voor mij een fascinerend voorrecht om ten volle te mogen beleven.
Daar geloof ik oprecht in.

Ik kijk met vertrouwen en zachtheid naar het leven, naar mezelf en naar de ander.

Ik zie de schatten in wat ik heb meegedragen.

Vanuit die plek begeleid ik graag anderen.
Niet om te veranderen wie ze zijn, maar om opnieuw verbinding te maken met zichzelf.

In een wereld die vaak in labels denkt, geloof ik dat we zelf mogen kiezen hoe we ons verhouden tot die kaders.
We dragen allemaal het vermogen in ons om ons eigen leven vorm te geven.

Vrij, zoals een libelle.
Die zich niet afvraagt waar ze thuishoort, maar eenvoudigweg beweegt in de ruimte die ze voelt.